Navsi-Filipka-Soszów-Nydek-Czantoria

Poranna pogoda nie napawała optymizmem, ale co tam, raz się żyje, a od deszczu jeszcze nikt nie zginął. Jak się okazało nasze obawy były zupełnie bezpodstawne, bo słoneczko się rozkręciło i przyświecało nam przez ponad połowę trasy. Ale od początku. Rano na miejscu zbiórki lekki zawód. Dwie osoby na starcie i jedna ze wsparciem mentalnym, jednak bez możliwości udziału w wyjeździe. No cóż, mówi się trudno, przyjdą jeszcze czasy, że zakorkujemy Cieszyn. Ruszamy. Do Navsi tradycyjnie, a potem w kierunku Filipki zaplanowaną przez Andrzeja trasą. Tereny stare, ale trasy nowe, początkowo niezbyt wymagające podjazdy z czasem przerodziły się w wymagające, ale daliśmy radę. Dalej trasa prowadziła w okolice Soszowa, tam drobne zamieszanie, bo plan był inny więc szybki zawrót i trafiamy na ścieżkę, która pokrywała się z naszymi zamiarami. Świetny zjazd przez las wąską ścieżką i radość z odpoczynku dla nóżek :) Jesteśmy w Nydku, gdzie zaczynamy się drapać w kierunku Czantorii. Trudy wcześniejszych podjazdów już dają się we znaki i niezbyt stromy, ale długi podjazd jest niebywale męczący. Podjazd po Chatę na Czantorii pokonujemy odrobinę z buta, ale końcówka już w siodle bo trzeba zachować twarz :D . Od Chaty jedziemy na  Czantorię, a tam tłumy ludzi. Widać wiosnę, jeszcze miesiąc temu pod wieżą widokową nie było nikogo. Z Czantorii na Małą Czantorię. Tutaj Andrzej w pełni wykorzystał wspomaganie grawitacji, swoje umiejętności i możliwości swojego 29 calowego rumaka co spowodowało, że w moich oczach zyskał ksywę "znikający punkt". W sumie dobrze bo zamiast piłować moje heble i kupować kolejne w tym roku klocki , zamknąłem oczy i "cisłem" w dół na złamanie karku, w efekcie udało się nie zgubić Andrzeja z oczu. Podsumowanie całej trasy jest takie: ogień w żyłach, kwas w mięśniach, banan na gębie i godzinny zgon po dotarciu do domu.